biliyor musun yıkılmadım

sapasağlamım yine

herşey her yer aynı

izmir aynı izmir

dostlar aynı dost

aşklar da aynı

aşıklar da...

biliyor musun vazgeçtim senden

artık elin elimdeyken

huzuru tatmayacağım

uzun kumral saçlarında

efkar dağıtmayacağım

gözlerine bakıp

gözlerimin içiyle gülmeyeceğim

yüzüne bakıp

öpecek bir yer istemeyeceğim

biliyor musun çok yorgunum

artık yağmur yağarken içim daralıyor

kola içerken boğazım yanıyor

içimin ürpermesi üşümekten

beraberken yaptığımız her şey

artık acı,bıkkınlık ve gözyaşı

-biliyor musun kaybettin beni

artık seni düşündüğümde

içimi çekmeyeceğim

seni arzuladığımda ürpermeyeceğim

özlersem seni

kola şişesini öpmeyeceğim-

kimbilir belki bir gün

yine karşılaşırız

ağarmış saçlar,kırışmış yüzlerle

bakarız uzun uzun

kaçırılmış bir trenin son düdüğü

yankılanır kulaklarımızda

bakarsın belki uzun uzun

hala öyle bakan gözlerime

kimbilir belki ozaman

anlarsın

ilk gördüğümde seni

pek bir şeye benzetemedim

ama sonraları

gittiğim yerlerde sensiz

duramadım

senin hayallerin vardı

benimse kararsız bir gönlüm

yine de hoşlandım senden

kopamadım

hep önceden uyaran

sezgilerim bile

ihanet etti bana

dostum derken yüzüne

yavaş yavaş bağlandığımı

sezemedim

derdin değildi biliyorum

bilmediğin duygularım

karşılık değildi biliyorum

içten davranışların

ama yine de vazgeçtim

diyemedim

her şey kendi kendimeydi

senaryolar gönlümden

sense çocuksu ve habersizdin

kendi kendime yüzkez

olmaz cdedim ama

bir sana

söyleyemedim

umarsız bir şarkıyı

dinler gibiydim sende

ne başımız var ne de sonumuz

belki ayıp yaptığım

belki namussuzluk

ama senden

vazgeçemedim

Bir oğlum olacak adı temmuz

bir oğlum olacak adı temmuz

uykysuz

korkusuz

beter mi beter

ben beynimi satarak

yaşıyorum

o benden proleter

bir oğlum olacak adı temmuız

karataşuın göbeğinde aşk

karataşın göbeğinde barış

karataş çatladı çatlayacak

bende bitmeyen kavga

onda yeniden başlayacak

bir oğlum olacak adı temmuz

öfkede benden fırtına

sevgide deniz

ne samanyollarının ulu kervanları suszluğumun

ne kutupşafaklarında tanrılaşması ilkelliğimin

.........

.........

ÖLÜME DAİR Buyrun, oturun dostlar, hoş gelip sefalar getirdiniz. Biliyorum, ben uyurken hücreme pencereden girdiniz. Ne ince boyunlu ilâç şişesini ne kırmızı kutuyu devirdiniz. Yüzünüzde yıldızların aydınlığı başucumda durup el ele verdiniz. Buyrun oturun dostlar hoş gelip sefalar getirdiniz. Neden öyle yüzüme bir tuhaf bakılıyor? Osman oğlu Hâşim. Ne tuhaf şey, hani siz ölmüştünüz kardeşim. İstanbul limanında             kömür yüklerken bir İngiliz şilebine,                                       kömür küfesiyle beraber                                                           ambarın dibine... Şilebin vinci çıkartmıştı nâşınızı ve paydostan önce yıkamıştı kıpkırmızı kanınız                                           simsiyah başınızı. Kim bilir nasıl yanmıştır canınız... Ayakta durmayın, oturun, ben sizi ölmüş zannediyordum, hücreme pencereden girdiniz. Yüzünüzde yıldızların aydınlığı hoş gelip sefalar getirdiniz... Yayalar-köylü Yakup,                      iki gözüm,                                  merhaba. Siz de ölmediniz miydi? Çocuklara sıtmayı ve açlığı bırakıp çok sıcak bir yaz günü yapraksız kabristana gömülmediniz miydi? Demek ölmemişsiniz? Ya siz? Muharrir Ahmet Cemil? Gözümle gördüm                       tabutunuzun                                       toprağa indiğini. Hem galiba tabut biraz kısaydı boyunuzdan. Onu bırakın Ahmet Cemil, vazgeçmemişsiniz eski huyunuzdan, o ilâç şişesidir                   rakı şişesi değil. Günde elli kuruşu tutabilmek için, yapyalnız dünyayı unutabilmek için                                 ne kadar çok içerdiniz... Ben sizi ölmüş zannediyordum. Başucumda durup el ele verdiniz, buyrun, oturun dostlar, hoş gelip sefalar getirdiniz... Bir eski Acem şairi : "Ölüm âdildir" - diyor, - "aynı haşmetle vurur şahı fakiri." Hâşim, neden şaşıyorsunuz? Hiç duymadınız mıydı kardeşim,          herhangi bir şahın bir gemi ambarında                           bir kömür küfesiyle öldüğünü?... Bir eski Acem şairi : "Ölüm âdildir" - diyor. Yakup, ne güzel güldünüz, iki gözüm. Yaşarken bir kerre olsun böyle gülmemişsinizdir... Fakat bekleyin, bitsin sözüm. Bir eski Acem şairi : "Ölüm âdil..." Şişeyi bırakın Ahmet Cemil. Boşuna hiddet ediyorsunuz. Biliyorum, ölümün âdil olması için hayatın âdil olması lâzım, diyorsunuz... Bir eski Acem şairi... Dostlar beni bırakıp, dostlar, böyle hışımla                         nereye gidiyorsunuz?

Karadutum,çatal karam,çingenem

Nar tanem,nur tanem,bir tanem

Ağaç isem dalımsın salkım saçak

Petek  isem balımsın ağulum

Günahımsın vebalimsin.

Dili mercan,dizi mercan,dişi mercan

Yoluna bir can koyduğum

Gökte ararken yerde bulduğum

Karadutum,çatal karam,çingenem

Daha nem olacaktın bir tanem

Gülen ayvam,ağlayan narımsın

Kadınım,kısrağım,karımsın.

II

Sigara paketlerine resmini çizdiğim

Körpe fidanlara adını yazdığım

Karam,karam

Kaşı karam,gözü karam,bahtı karam

Sıla kokar,arzu tüter

Ilgıt ılgıt buram buram.

Ben beyzade,kişizade,

Her türlü dertten topyekûn azade

Hani şu ekmeği elden sutyu gölden.

Durup duruken yorulan

Kibrit çöpü gibi kırılan

Yalnız sanat çıkmazlarında başını kaşıyan

Artık otlar göstermelik atlar gibi bedava yaşayan

Sen benim mihnet içinde yanmış kavrulmuşum

Netmiş,neylemiş,nolmuşum

Cömert ırmaklar gibi gürül gürül

Bahtın karışmış bahtıma çok şükür.

Yunmuş,yıkanmış adam olmuşum  

Karam,karam

Kaşı karam,gözü karam,bahtı karam

Sensiz bana canım dünya haram olsun.

B.R.E.